در برزخ‌، سؤال‌ با باطن‌ انسان‌ است‌ و امكان‌ دروغ‌ نيست‌

در برزخ‌، سؤال‌ با باطن‌ انسان‌ است‌ و امكان‌ دروغ‌ نيست‌

باري‌ آيه‌اي‌ كه‌ در مطلع‌ گفتار ذكر شد: يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ.

دلالت‌ دارد بر آنكه‌ در عالم‌ برزخ‌ هيچكس‌ نمي‌تواند بدون‌ اذن‌ و اجازۀ حضرت‌ پروردگار سخن‌ گويد؛ و از ابتداي‌ شروع‌ عالم‌ برزخ‌ كه‌ انتهاي‌ عالم‌ دنيا و نقطۀ مرگ‌ است‌ ـ كه‌ حائل‌ و فاصلۀ بين‌ دو نشأۀ دنيا و برزخ‌ است‌ ـ اختيار از انسان‌ سلب‌ ميگردد و ديگر دروغ‌ پردازي‌ و مصلحت‌ انديشي‌هائي‌ كه‌ در اين‌ دنيا براي‌ رسيدن‌ به‌ منافع‌ تخيّلي‌ بكار ميبرد، در آنجا بدرد نمي‌خورد. ملائكۀ قبض‌ روح‌ و نيز فرشتگاني‌ كه‌ پس‌ از آن‌ با انسان‌ ملاقات‌ و برخورد دارند، گفتگو با باطن‌ و حقيقت‌ او دارند و با روح‌ ملكوتي‌ او و با صورت‌ مثالي‌ او، نه‌ با زبان‌ ظاهري‌ و افكارِ مُموِّهه‌ و مُشوِّهه‌. فرشتگان‌ مرگ‌، جان‌ او را ستانده‌ و بدن‌ او را بازماندگان‌ بسوي‌ مَكْفَن‌ و مَغْسَل‌ و مصلّي‌ و مَدْفَن‌ ميبرند، و روح‌ كه‌ با بدن‌ في‌الجمله‌ علاقه‌ و ربطي‌ دارد بدنبال‌ بدن‌ حركت‌ نموده‌ و ناظر بر اوست‌. لطفا روي ادامه مطلب كليك كنيد

توكل بر خدا نمودن

 هر كسی كه به خدا توكل كند
كار خود را به خدا بسپارد ، خدا كافی است

 ولی كار به خدا سپردن كارساده‏ای نيست ، يك ايمان بسيار راستينی می‏خواهد كه انسان كار خودش را
به خدا بسپارد ، و اگر انسان كارش را به خدا بسپارد حس می‏كند كه او  لطفا روي ادامه مطلب كليك كنيد  
كافی است و ديگر به هيچ چيزی احتياج ندارد  خدا امر و فرمان خودش را می‏رساند ، يعنی‏
آنچه كه خداوند امر و اراده كرده است تخلف‏پذير نيست . خداست كه برای‏
هر چيزی حد و اندازه قرار داده است ، اما خود او كه حد و اندازه ندارد
يعنی هر سببی از سببها كاربرد محدود دارد  

 و من يتوكل علی الله فهو حسبه  ان الله بالغ امره قد جعل الله لكل شی‏ء قدرا

  هر كسی كه به‏خدا توكل كند 
احتياج به هيچ چيزی ندارد . اين است كه در آيه ديگر می‏خوانيم 
« افوض امری الی الله ان الله بصير بالعباد »

كار خود گر به خدا باز گذاری حافظ
 ای بسا عيش كه با بخت خدا داده كنی

توكل يك امر قراردادی نيست و يك امر ذهنی محض هم نيست كه انسان در
ذهنش بگويد : من توكل كردم . توكل درواقع معنايش اين است كه انسان در
كارهای خودش فقط امر خدا را درنظر بگيرد ، طاعت خدا را در نظر بگيرد  
وظيفه را در نظر بگيرد و در سرنوشت خودش
اعتماد به خدا كند

  توكل می‏گويد : تو وظيفه را انجام بده و قبول كن ، تو قبول‏
كن كه خدا از تو چه می‏خواهد ، سرنوشتت را به او بسپار

هفت راه کاشتن بذرآرامش و سعادت درذهن

قانون1: بیائید ذهنمان را پر از فکر آرامش، شجاعت، سلامتی و امید کنیم زیرا زندگی ما همان چیزی است که ذهنمان می سازد.               

قانون 2:بیائید حتی با دشمنان حتیٌ الامکان درگیر نشویم ، زیرا این کار بیشتر از آن که آنها را آزرده خاطر کند، از ما نیرو می گیرد.بیائید حتی یک دقیقه را هم صرف فکر درباره کسانی که دوست نداریم نکنیم.

قانون 3:الف - به جای نگرانی درباره ناسپاسی،انتظار ناسپاسی داشته باشیم. یادمان باشد که حضرت مسیح فقط در یک روز ده آدم جذامی را شفا داد وفقط یک نفر از او تشکر کرد.

ب  - یادمان باشد که تنها راه دست یافتن به خوشحالی وسعادت، انتظار تشکر از دیگران نیست، بلکه بخشش را باید به خاطر شادی بخشش دوست داشت.

د- یادمان باشد که سپاسگذاری را باید همچون بذری کاشت بنابراین اگردوست داریم، فرزندانمان آدمهای شکرگذاری بار بیایند، باید این صفت را به آنها بیاموزیم.

قانون4:همیشه چیزهایی را که باید شکرشان را به جا بیاورید بشمارید، نه مشکلاتتان را.

قانون 5:از دیگران تقلید نکنیم. خودمان را بشناسیم وخودمان باشیم زیرا حسادت یعنی جهل و تقلید یعنی خودکشی.

قانون 6 : وقتی تقدیر به دستمان یک لیمو ترش میدهد، از آن شربت درست کنیم

قانون 7: با اندکی شاد کردن دیگران، اندوه خود را از یاد ببریم.

 وقتی به دیگران نیکی می کنید به خود نیکی کرده اید

دیل کارنگی